Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), izleyiciyi kasırga sonrası harabeye dönmüş bir Ohio kasabasının derinliklerine götürür. Film, geleneksel bir anlatı yapısından uzak, parçalı ve deneysel bir yaklaşımla, toplumun kenarında yaşayan karakterlerin monoton ve amaçsız varoluşlarını gözler önüne seriyor. Senaryosunu da Korine'in yazdığı yapım, kasabanın genç ve yetişkin sakinlerinin günlük rutinlerini, tuhaf hobilerini ve anlamsız diyaloglarını belgeselvari bir gerçeklikle sunar.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filmin rahatsız edici ve çiğ atmosferine büyük katkı sağlamıştır. Karakterler, içinde bulundukları çöküntü halini o kadar doğal yansıtırlar ki, izleyici kendini bu yabancı dünyanın bir parçası gibi hisseder. Korine'in yönetmenliği, estetize edilmiş bir çirkinlik yaratır; güzel çekilmiş sahneler, çoğu zaman rahatsız edici ve sıradışı görüntülerle bir aradadır.

Gummo, izlenmesi gereken bir film çünkü sınırları zorlayan, kategorize edilemeyen ve unutulmaz bir iz bırakan bir sinema deneyimi sunar. Amerikan rüyasının karşıt kutbunda, yıkıntılar arasında süren hayatları anlatarak, izleyiciyi rahatlık alanının dışına çıkmaya ve geleneksel hikaye anlatımının ötesine bakmaya davet eder. 1990'ların bağımsız sinemasının en özgün örneklerinden biri olan bu film, komedi ve dram unsurlarını beklenmedik şekillerde harmanlayarak, izleyen herkeste farklı bir etki bırakır.